Door middel van ruimtevaartprojecten proberen wij wetenschap en techniek te implementeren in het basisonderwijs; jawel: vanaf groep 1! En daar sta ik helemaal achter. Als je kinderen voor de samenleving van morgen wilt ontwikkelen dan moeten ze niet alleen kunnen lezen en schrijven, jaartallen onthouden en procentsommen maken, maar dan moeten ze ook inventief zijn en technisch inzicht hebben. Onze samenleving hangt in toenemende mate af van techniek! Techniek is ook leuk! Je kan het met hoofd, hart en handen doen.

Het spoort je aan ontdekkend te leren en samen bezig te zijn. Het vergt wel wat van de leerkracht. Op zijn minst mag je verwachten, dat onze leerkrachten ook technisch zijn. En ik? De directeur? Tja…die geeft het goede voorbeeld!

Wegens het vaker op pad zijn in verband met de Esan-opleiding leek het mij een goede zaak een navigator aan te schaffen. Natuurlijk weet ik wel, dat Den Helder in het noorden ligt en Heemskerk voorbij de Velsertunnel onder het Noordzeekanaal of dat je Amsterdam met de trein via Haarlem of Schiphol kunt bereiken. En de borden naar Heerhugowaard en Alphen aan den Rijn zijn ook nog goed te lezen. Die basisvaardigheden houden we er in. Maar heden ten dage wordt in de samenleving ook verwacht, dat je met apparatuur en ict overweg kunt. Zéker als je directeur bent van een school-met-techniek!

Een afspraak in Zoetermeer bereidde ik goed voor om verdwalen (of op school aankomen) te vermijden. De avond tevoren wilde ik het juiste adres intoetsen in de navigator toen bleek, dat het ding nergens op reageerde: de batterij was leeg. De voeding werd opgezocht en aan de stroom gelegd. Het plugje er in, klaar. Na twee uur de nieuwe poging.. helaas! Geen enkel levensteken van het apparaat! Mijn man zei nog: neem gewoon de kaart mee.. maar die snapt niet dat kaartlezen en op de weg kijken zo moeilijk samen gaan. Hij heeft geen rijbewijs. Dus dan ’s avonds laat nog maar eens kijken of er al voldoende stroom is opgeladen. Maar de volgende ochtend... helaas!

In Zoetermeer ben ik goed aangekomen. Het is en blijft er een doolhof, maar zo’n stadsplattegrond langs de weg bracht uitkomst. Op de terugweg langs mijn garage, waar de navigator ook vandaan komt: dat ging nog net om kwart voor vijf. Ze hebben me er eentje verkocht, waarmee je zelfs televisie kunt kijken. Maar op dit moment doet het ding niets… zelfs niet waar-ie voor is! Ook de garagist stond voor een raadsel! Geen enkele reactie kwam uit het ding. Ik had nog wel zo’n vriendelijke vrouwenstem geprogrammeerd!

Juist toen een stapel formulieren voor de dag kwam, die ingevuld moesten worden in verband met het terugsturen van mijn navigator, kwam er zo’n garagejongen langs. Eentje die het sleutelen aan zijn hart ging; dat zag je aan zijn zwarte handen, maar ook aan zijn nieuwsgierige blik naar mijn apparaat! ”Waarom zit de voeding geplugd in de geluidsuitgang?” vroeg hij verbaasd, “gaat de plug er niet uit?” ...??? De geluidsuitgang? Daar moet de plug niet in! Waar zit de ingang voor de stroomkabel? Precies aan de andere kant! En daarop reageerde het kastje meteen! Mijn technisch inzicht was aardig door de mand gevallen. Ik was totaal de weg kwijt met die navigator. En daarom wil ik, dat onze leerlingen vanaf groep 1 nieuwsgierig worden gehouden en leren verder kijken dan hun neus lang is, opdat zij in hun leven de weg niet zullen kwijtraken.

M. Klooster-Ranke