Vroeger was een baan in het onderwijs een baan voor het leven. Er was een vanzelfsprekende en hechte band tussen de school en haar leraren. Het heette niet voor niets dat je als leraar aan een school verbonden was. Dit is in de laatste decennia veranderd. Door onder andere schaalvergroting, deeltijdwerk en individualisering werd de band tussen de school en de leraar zakelijker en vrijblijvender. Een onderwijsbaan is niet meer automatisch een levenslange onderwijsloopbaan. De eigentijdse werknemer switcht makkelijk van beroep en branche. Veel studenten van de lerarenopleidingen kiezen voor een baan buiten het onderwijs. Deze toenemende arbeidsmobiliteit leidt binnen het onderwijs tot een nieuwe, meer levendige dynamiek. Dit vraagt wel extra zorg en aandacht voor de verbinding tussen het onderwijs en de leraar. Ik denk dat een bindingspremie in het onderwijs niet goed zal werken. Die heeft hooguit een tijdelijk effect. De school is een unieke leer- en werkgemeenschap die leraren vooral kan boeien en binden met hechte en betrokken teams en ruime persoonlijke ontwikkelingsmogelijkheden. Dat is de exclusieve blijfbonus van het onderwijs. 

* Volkskrant 31 oktober 2009, pagina 3

Door Allert de Geus