De ontwikkelingen in schoolautonomie in Duitsland, Zwitserland en in mindere mate Oostenrijk gaan nu erg snel en daarmee wordt het interessanter om met onze naaste buur samen te werken op het gebied van schoolontwikkeling en leiderschap. Maar ja, dat Duits blijft natuurlijk onveranderlijk een obstakel (“mit Rücksicht auf Schulleitersausbildungsverantstaltungenbereich…”).

Opvallend was de fanatieke zoektocht van wetenschappers in het Duitse taalgebied naar de juiste set van schoolleidercompetenties. Dus zochten ze naar goed presterende scholen en maten competenties van de betreffende schoolleiders. En vervolgens naarstig speuren naar correlatiecoëfficiënten die groter zijn dan 0.5. Na de zoveelste tabel met p-waarden bekroop me toch het gevoel dat dit een geweldig doodlopende weg is. De onderzoekers rafelen de complexe werkelijkheid van schoolleiders uiteen in detaillistische deelcompetenties en deelhandelingen en berekenen de resultaten die schoolleiders bereiken in heel grove gemiddelden van testresultaten van leerlingen. En dan vervolgens verbanden berekenen. Als er al een resultaat uitkomt zal dat waarschijnlijk geen enkel nut hebben voor de praktijk of opleiding van schoolleiders. Uiteraard wel voor de onderzoeker zelf, want die kan weer publiceren in de Canadian Journal of Advanced Schoolleadership dat alleen door de vakgenoten gelezen wordt en nooit een schoolleider bereikt.  En opnieuw werd ik bevestigd in de conclusie dat het hoog tijd wordt dat de beroepsgroep zelf de eigen professie onderzoekt en dat onderzoek ontwikkelingsgericht inricht. Dat brengt het beroep echt verder.

Ben van der Hilst
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Wekelijks verschijnt er een nieuwe column op Linca - verder met leiderschap in het onderwijs