Ook ik moet me continu verdedigen voor mijn keuze voor het basisonderwijs. En dat begon al tijdens mijn gymnasiumopleiding, waar een HBO opleiding als uiterst inferieur werd beschouwd. Op de universiteit werd er minderwaardig gesproken over het basisonderwijs. Toen ik mijn mentor vertelde over mijn plannen om ‘juf’ te worden viel er een stilte en werd ik gerust gesteld met de woorden dat de enige keer dat ik een school van binnen zou zien, dat zou zijn als ik een voorleesmoeder was. Ook in gesprekken op vakanties of in de kroeg wordt er altijd gerefereerd naar mijn WO opleiding en het feit dat ik ‘maar in het onderwijs zit’.

Op dat soort momenten word ik er wel eens moedeloos van. Hoe kan je verwachten van kinderen dat ze respect hebben voor leerkrachten, als er thuis en in de media zo negatief wordt gepraat over het onderwijs? Hoe krijg je hoger opgeleiden het onderwijs in, als het wordt afgedaan als een soort bezigheidstherapie voor vrouwen met kinderen?
Soms vraag ik me af of men überhaupt wel weet hoe leuk het onderwijs is, hoe elke dag inderdaad anders is en hoe complex een schoolorganisatie is (vooral met al die vrouwelijke hormonen…).

Dus vertel ik elke keer enthousiast over mijn dagelijkse bezigheden, het contact met de kinderen, ouders en omgeving en hoe veel voldoening ik uit elke dag haal. En herhaal ik opnieuw de reden waarom ik heb gekozen voor het onderwijs en niet verder gegaan ben in het ontwikkelingswerk (“Er is nog zoveel te ontwikkelen in Nederland!”).
En soms, heel soms, denk ik dan ook nog wel eens aan de hoogleraar onderwijskunde Professor Martin Mulder. Een gedreven onderwijskundige met heel veel praktijkervaring in het vernieuwen van schoolsystemen in ontwikkelingslanden, die na het aanbieden van een baan zei: ”Ik zou het niet kunnen. Maar als we jullie niet zouden hebben, zouden wij geen studenten hebben…”

Ilja Booms
Directeur OBS Multatuli, Amsterdam