“Beste collega’s, hartelijk welkom op deze speciale APV. In goed overleg met onze PMR laten we deze keer het bespreken van de notulen van de vorige keer even zitten, zodat we een uur extra tijd hebben. Het is immers een belangrijk moment: vandaag wordt bekend welke collega’s tot de 5% beste docenten behoren van onze school.

Het schip of de wal?
To be or not to be?

Op vrijdagmiddag 21 september staan we klaar op school om naar Jesper te gaan. Het is een jaar geleden dat we Jesper verloren, en daar willen we samen met de kinderen bij stil staan. Met een groepje van elf kinderen gaan de groepsleerkracht, de directeur en ik naar Jesper!
We zijn enorm benieuwd naar het graf van Jesper. Daar staat een kunstwerk op wat Jesper ooit in het klein gemaakt heeft en wat nu als het ware opgeblazen is en op de kop van zijn graf staat. Een soort reliëf met allerlei nissen. Vanuit dit kunstwerk loopt een aluminium ader naar drie glazen gekleurde stenen die uit een steen ontstaan zijn. De paarse steen is van Jesper, zijn silhouet van aluminium ligt daarop met daaronder zijn naam in zijn eigen handschrift.

Trots leidde de rector mij rond in zijn school. We stapten het lokaal binnen waar een 4 Havo klas stil zat te werken, terwijl de docent zich door een grote stapel correctiewerk worstelde. “We zijn dit jaar in 4 Havo begonnen met zelfstandig werken, iedere les mogen de leerlingen vijftien minuten zelfstandig aan de slag met hun huiswerk. We voeren zelfstandig werken rustig in, wij zijn geen school die maar los experimenteert. Volgend jaar gaan we naar 25 minuten zelfstandig werken per les in 4 Havo.” “Niet in 5 Havo?” probeerde ik nog voorzichtig. “Nee, de leerlingen in 4 Havo moeten er eerst aan wennen. Bovendien, 5 Havo is een eindexamenklas, daar moet je niet mee experimenteren. Als het goed gaat,  beginnen we over enige jaren in de onderbouw, uiteraard met wat minder zelfstandigheid”.

In het verleden was een onderwijzer een gerespecteerd lid van de gemeenschap, en stond in hoog aanzien. Daarnaast was het een voorrecht om naar school te kunnen gaan...

Tegenwoordig lijkt er niets meer goed te zijn aan het basisonderwijs, maar moeten we wel steeds meer. ‘Nederlandse kinderen lezen niet goed genoeg’; ‘Een grote groep kinderen in groep 5 kan niet goed optellen en aftrekken’; ‘School moet meer aandacht geven aan normen en waarden’; ‘Seksuele voorlichting verplicht op basisonderwijs’. En zo kunnen we er allemaal nog wel een paar bij verzinnen. En en passant moet ook het lerarentekort opgelost worden en het niveau van de PABO student omhoog.

 Het rommelt in de school. Docenten zijn soms nog drukker dan de leerlingen. Wat is er aan de hand? Het lijkt wel of het examentijd is voor de docent.
Menig portfolio wordt samengesteld waarin de persoonlijke ontwikkeling van de docent staat omschreven. Waarin staat wat er precies is gedaan om het vakgebied bij te houden en beter te worden. Dat valt nog niet mee. Er zal moeten worden vastgelegd, bewezen, gereflecteerd en 360graden geëvalueerd.
Docenten die al jaren in de school werken komen er soms achter dat het niet voldoende is geweest om in aanmerking te komen voor een andere inschaling. En dat kan behoorlijk frustreren. Wat kan dat betekenen?

Zaterdagochtend, vaak het meest ideale moment om het huis op orde te krijgen. Het is lekker weer, dus ik zet de ramen open. De vuile was gaat in de machine en beneden stort ik me op de afwas. Een raar geluid komt van boven. Een soort vreemd getik. Ja hoor, wasmachine kapot. Aangezien een wasmachine onontbeerlijk is, wordt dat dus een nieuwe kopen.
Twee uur later lopen we door de stad. Het stikt van de elektronicazaken in de stad. Bovendien is het druk. Bij De Klein ook. Toch stappen we naar binnen. Een keur aan wasmachines doemt voor ons op.

Tijdens het werken aan mij POV en SOV bladerde ik weer eens door mijn sprokkel boekje en kwam een van de eerste citaten tegen die ik opgeschreven heb:
“Wie kan delen, kan vermenigvuldigen”
Ik blijf dit een geweldige uitspraak vinden omdat hij op veel situaties van toepassing is. Je kunt het natuurlijk heel letterlijk nemen en het gemopper op het niveau van het rekenonderwijs aanhalen, maar ik wil deze uitspraak graag in de bredere zin van het woord  toelichten.

- ‘Aan deze klas valt geen eer te behalen. Vroeger zouden een aantal leerlingen zeker naar het speciaal onderwijs zijn gegaan. Ik heb 26 leerlingen in mijn groep en ik ben iedere dag druk bezig met het ontwikkelen van digitaal lesmateriaal voor de keuzewerktijd. Als de schoolleiding het aannamebeleid niet aanpast dan kan ik toch nooit tot resultaten komen?! Mij is door de schoolleiding gevraagd om onderwijskundig sterke content te leveren voor de digitale leeromgeving. Tegelijkertijd met het lesgeven aan die lastige klas kost me dat veel te veel energie. Dan kan ik toch al die moeilijke leerlingen er niet bij hebben! Ik stel voor om ruim tijd te geven in mijn takenplaatje. Ik ben nu tenslotte onderwijsarchitect en dat vraagt nogal wat.’

Het is vrijdag half zes. Ik wil naar huis, maar bega de fout toch nog even de mail te checken. Moet ik eigenlijk niet doen, het kan je humeur bederven. Een moeder is boos dat ik nog niets heb gedaan aan de mensen die zich niet houden aan de verkeersregels op het parkeerterrein. Ze wil dat ik verkeersborden ophang, mensen aanspreek, een parkeerverbod langs de weg instel. Een vader heeft net de vraag van zijn zoon gehad of hij WA verzekerd was. Dat was hij wel, maar die ruit in de klapdeur ging stuk onder schooltijd, en dan ben ik verantwoordelijk en niet hij. Een mailtje met de uitroeptekens in de aanbieding. Hoe ik het in mijn hoofd haal om zijn zoon aansprakelijk te stellen. Er zit nog wat reclame in de mailbox en de bijdrage voor de nieuwsbrief van de Ouderraad. Die komt maandag uit lees ik. Een beetje jammer van m’n weekend. Het bestuur wil dat ik de formatie van volgend jaar inlever, ook ingevoerd in het begrotingsmodel. Ik heb nog een week. Mooi vak?