Er wordt een podiumpje ingericht, en daar hijs ik me dan op. De voorstelling gaat beginnen. Ik zeg Goede Morgen en vraag wie er zin heeft in school. Heel veel (jonge) kinderen steken dan bedeesd de vinger op. Natuurlijk vraag ik ook: Wie niet? Vervolgens steek ik zelf als eerste de vinger op, gevolgd door heel veel kinderen uit de bovenbouw. Die durven dat wel, met uiteraard het nodige commentaar. Ziezo de toon is gezet. Nieuwe leerlingen met hun ouders worden verwelkomd. De leerlingen die jarig zijn geweest in de zomervakantie worden in het zonnetje gezet. Ik heb nog een aardig gedichtje over de eerste schooldag. Dat wordt voorgedragen. Daarna zingen we nog het schoollied. Tot slot roep ik de grootste “belhamel”op het podium. Zij (!) mag het schooljaar inluiden. We hebben namelijk nog een ouderwetse schoolbel die altijd voor aanvang van de school met de hand wordt geluid. Geloof het of niet maar leerlingen staan er voor in de rij om te mogen bellen. Dagelijks, en dan ook nog een paar keer per dag! Ongelooflijk. Maar…er  gaat ook wel iets magisch van uit. Direct als er gebeld wordt komt er altijd een reactie. Je zou het een Pavlov effect kunnen noemen. Bij de eerste tonen van de bel, hollen kinderen naar de verschillende ingangen van onze school. Ik heb wel eens meegemaakt dat een bellende kleuter uiteindelijk nog in z’n eentje op het schoolplein stond. Onder het mom van: ben ik eindelijk aan de beurt om te bellen, zal ik de kans waarnemen ook! Zie je het voor je? Ik heb hem toen toch maar met zachte drang en veel complimenten naar binnen begeleid.

Na de eerste bel volgt deel twee van de voorstelling. Bij aanvang van zo’n eerste schooldag is het nl. ook geweldig om te observeren wat er allemaal in de gangen en in de lokalen gebeurt. Ouders mogen mee naar binnen, maken kennis met de leerkracht terwijl kinderen zich, soms een beetje hulpeloos, oriënteren op een nieuwe werkplek. Iedereen is een beetje nerveus, kinderen, ouders maar ook leerkrachten. Het lijkt inderdaad wel een beetje op plankenkoorts zoals bij de première van een nieuw toneelstuk. Iedereen kent z’n rol en wil die zo goed mogelijk spelen.

Na twintig minuten is de hele voorstelling ten einde. Ouders verlaten het gebouw, praten nog wat na op het schoolplein. Binnen keert de rust terug.
En de regisseur…….? Die sloft terug naar zijn kantoor, daar zit de conciërge al met koffie te wachten. Ziezo, het schooljaar is begonnen.

Sebastiaan

Sebastiaan schrijft iedere week een blog voor Linca - verder met leiderschap in het onderwijs