Ondanks deze vooruitziende blik van een modern en actief schoolbestuur had de gemeente waar het dorp toe behoort er toen nog geen oren naar. Eerst was de gemeenschap waar het gemeentehuis staat aan de beurt. Een kwestie van wie dicht bij het vuur zit enz ... Een kwestie van politieke voorkeur schat ik. Maar het kan verkeren. In 2007 werd ons dorp in staat gesteld om een DOP te schrijven. Het proces was door het gemeentebestuur bestempeld als een pilotproject. Kortom, een voorbeeld dus voor de andere 10 kerkdorpen uit de gemeente. De dorpswerkgroep naam haar verantwoordelijkheid en in een tijdsbestek van 15 maanden werd het kindje geboren.

Zoals gezegd één van de pijlers van ‘t DOP betreft de ontwikkeling van een Brede School. Als je er even over nadenkt is het eigenlijk een vreemde naamsaanduiding. Dat zit hem vooral in het woordje “School”. Immers er zijn toch meer participanten betrokken bij de ontwikkeling dan alleen de basisschool? In onze situatie betekent het dat een peuterspeelzaal, een particulier kinderdagverblijf, een BSO organisatie en wij als school de participanten zijn. In het dorp staat ook nog een herstellingsoord voor ouderen. Ook zij hebben aangegeven dat ze graag willen deelnemen en daarmee de zorg willen vertegenwoordigen in het dorp.

Afgelopen vrijdag werd de aftrap gegeven voor de ontwikkeling van de Brede School. De eerste bijeenkomst stond in het teken van verkenning. Wat verstaan we onder een Brede School? Wat kunnen we inhoudelijk voor elkaar betekenen? Dat waren de centrale vragen. Het is een interessante en bijzonder onderhoudende bijeenkomst geworden. We hebben elkaar beter leren kennen, maar vooral ook van elkaar vernomen hoe ieders werkwijze is in de opvang van kinderen. Geen hoogdravende taal, geen haantjes gedrag, maar oprechte belangstelling voor elkaars werk. De bijeenkomst is geëindigd met de afspraak dat er binnenkort een intentieverklaring voor inhoudelijke samenwerking zal worden getekend. Persoonlijk vind ik het een mooi resultaat. Tegelijkertijd blijven er ook nog wel een paar mooie puzzels overeind staan. Dat is een mooie uitdaging voor de periode na de zomervakantie.

Maar... het bijzondere van dit gebeuren zit voor mij in het feit dat het dorpse karakter de basis vormt voor de samenwerking tussen de betrokken partners. Ondanks dat we elkaar vooraf niet zo goed kenden was er direct een sfeer van: we zetten er samen de schouders onder! Kijk, en dat zijn nu de dingen waar ik zo van geniet. De proceskant van een traject is vaak leuker en belangrijker dan het resultaat ervan. Toch?

Sebastiaan

Sebastiaan schrijft iedere week een blog voor Linca - verder met leiderschap in het onderwijs