Mijn vader spreekt over Ids, de hoofdmeester van mijn oude basisschool. Hij vertelt over de taken van de hoofdmeester en ik begrijp zijn gedachtengang en de vragen die daaruit voortkomen. De tijden zijn veranderd, dat is duidelijk.
Ik ben blij niet meer voor de klas te staan. Begrijp me niet verkeerd, het lesgeven vind ik geweldig en ik heb het een aantal jaren met veel plezier gedaan. Het mooiste beroep ter wereld is echter nu even leidinggeven, voor mij.
“Als adjunct-directeur voer je voornamelijk de ‘lastige’ gesprekken, met ouders en collega’s” vertel ik mijn vader. In één zucht voel ik trots, blijdschap en tegelijkertijd de verantwoordelijkheid van de functie op mijn schouders drukken. Het is een gezonde druk zeg ik tegen mijzelf. Ik heb de mogelijkheid mooie dingen te doen, daar ga ik gebruik van maken.

Nu, zeven weken later, is er iets met die trots gebeurd. Mijn rug is nog immer recht en mijn borst naar voren. Het gevoel is anders.
Deze week voerde ik een gesprek met een ouderpaar en de leerkracht van hun kind. Het probleem zal u als lezer niet onbekend zijn. De ouders maken zich zorgen om de interactie tussen de leerkracht en hun kind. Het probleem is helder, dat is fijn. De situatie is complex:
De ouders zijn ‘boos’ op de leerkracht van hun kind, de leerkracht vindt zich in zijn recht staan - De ouders willen klagen en spuien, de leerkracht schiet in de verdediging - De ouders willen gehoord en gezien worden, de leerkracht ook - Het probleem van de ouders moet serieus genomen worden door de directie, de leerkracht moet gesteund worden, ook door de directie. Luisteren, luisteren, wikken, wegen, wikken, wegen, sturen... Lastig!

Joeri


Joeri schrijft iedere week een blog voor Linca - verder met leiderschap in het onderwijs