De examens zitten er op. Ieder jaar opnieuw spannend en ook de vijfentwintigste keer geen routine. Een ongeluk zit in een klein hoekje en valt onder het examenregime nauwelijks meer te herstellen. Het koude zweet breekt me nog uit wanneer ik terugdenk aan die brave havo-leerling die zijn examen geschiedenis zo moeilijk vond. Tja, hij had per abuis het vwo-examen uitgedeeld gekregen en al ploeterend gemaakt want, wat een wijsheid, havo en vwo hadden op hetzelfde moment geschiedenis. Of het examen wiskunde van tien jaar geleden waar de docent een onderdeel van de examenstof als niet belangrijk had gekwalificeerd, er navenant aandacht aan had besteed (en de leerlingen dus ook), En jawel een complete vraag over dit onderdeel op het examen! Dit jaar is gelukkig de “enige” spanning hoe de leerlingen het er af gebracht hebben.

Jarenlang heb ik gedacht dat ik 'in het onderwijs' zat. Zelfs als schoolleider heb ik me dat verbeeld. Inmiddels weet ik beter. De euro regeert.
Aangemoedigd door de AOB-site, www.hoegulismijngemeente.nl, heb ik een hernieuwde poging gestart de bijdrage aan de gemeente  uit het gemeentefonds, gerubriceerd onder ´ll-aantal VO´, ook daadwerkelijk bij mijn school te laten terechtkomen. In ons geval betreft het ruim € 1.1 miljoen die verdwijnt in de lokale kas en besteed wordt aan allerhande ongetwijfeld nuttige zaken. Helaas ben ik echter schoolleider en voel me in eerste instantie verantwoordelijk voor een andere nuttige zaak i.c. de leerlingen en de school. Ik vrees dat we hier opnieuw niet uitkomen.

Fijn, er komen weer landelijke verkiezingen. Na een staaltje bedroevend leiderschap van de verschillende regeringspartijen wordt het nu weer de tijd van beloften, al dan niet loos. En uiteraard gaan wij, het onderwijs, weer doodgeknuffeld worden. Dat gebeurt namelijk altijd als er verkiezingen zijn. In alle partijprogramma’s zal staan dat er geïnvesteerd moet worden in goed onderwijs en dat leraren nóg beter beloond moeten worden. Ten eerste vind ik dat een vreemd voornemen. Ik denk dan namelijk: als je dat met z’n allen nodig vindt, had je dat dan niet gewoon al kunnen regelen toen er nog geen verkiezingen in zicht waren? Ten tweede vraag ik mij altijd af: wat bedoel je dan met goed onderwijs?

Ja, ik ben geinspireerd teruggekomen van de LINCA-inspiratiemiddag in Utrecht.

De locatie was goed, stadskasteel Oudaen in Utrecht, Hans van Gansewinkel en Ben van der Hilst waren als inleiders inspirerend:  met organiseertrots en een onderzoekende instelling leiding geven aan onderwijs(vernieuwing), daarin moeten we moedig zijn. Gelukkig werd dit alles gebracht met gezonde (zelf)spot. Ben mag graag relativeren en ook Hans beperkte zich niet tot een BON-visie op het onderwijs.

Graag wil ik de club van Lida Beers die de workshop speed-loopbaan-daten verzorgden een extra compliment maken.  Met dit speeddateconcept werd in korte tijd een schat een informatie en interessante ontmoetingen geleverd ....; zo mag ik een workshop vaker zien!

Wilma de Vries

Schoolleider 'Joke Smit'-VAVO in Amsterdam

Met de scholen in de regio kennen wij een tweejaarlijks Regionaal Plannings Overleg (RPO), de opvolger van de zogeheten Regionale Arrangementen. We bespreken met elkaar de planning van nieuwe afdelingen, sectoren in een poging als goede concullega’s tot overeenstemming te komen ook wanneer de plannen van de één niet altijd op een lijn liggen met de plannen van de andere. Behalve collega’s zijn we immers ook concurrenten.

Als kind speelde ik graag buiten, keek ik graag televisie en las ik graag stripboeken. Als geen andere serie kon ik de stripboeken van De Smurfen keer op keer lezen, zonder mij ooit te vervelen. Een grote groep kleine blauwe wezentjes met een grote smurf als hoofd van de smurfenpopulatie. Grote Smurf was een zachte, lieve, oude man. Uit alles wat hij deed sprak liefde, wijsheid, zorgzaamheid en kracht. Grote Smurf was een leider waar een smurf op kon bouwen, die een vraag niet beantwoordde met een makkelijk antwoord, maar de smurfen de handvatten aanreikte om zelf, vanuit het binnenste, een antwoord te vinden. Grote Smurf ging uit van de kracht, in iedere smurf aanwezig.

Wij hebben een groot team, zo’n 50 mensen, inclusief onderwijs ondersteunend personeel. Een aantal weken geleden schreef ik een blog over het voeren van functioneringsgesprekken. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een flinke klus is, maar zo een waardevolle klus.
Mij is opgevallen, maar niet opvallend te noemen, dat veel leerkrachten niet zonder reden leerkracht zijn geworden. Wellicht voelt het als een open deur, maar na dit jarenlang als leerkracht aanschouwd te hebben, kijk ik er nu als adjunct-directeur anders tegenaan. Mijn referentiekader is veranderd.

Met een aantal collega’s vertrek ik eind november naar Finland voor een vierdaags bezoek in het kader van “gezond aan het werk blijven”. Gezien de 67-discussie en de grijze golf in het onderwijs een onderwerp van enig belang. We bezoeken o.m. de vakbond, de Arbodienst van Helsinki en professor Illmarinen de geestelijke vader van de zgn. werkvermogenindex. Op dinsdag verdwijn ik in de pauze met een Finse collega voor een kort bezoek aan een middelbare school waar ik tot mijn stomme verbazing een oud-collega uit Nederland tegenkom die daar al weer enige jaren werkt. Het Finse voortgezet onderwijs is anders georganiseerd, één school per wijk waar alle leerlingen gezamenlijk naar toe gaan met een gemiddelde omvang van rond de 400 leerlingen. Werkgeverschap is voor de schoolleiding niet aan de orde. Voor werkgeverszaken moet je bij de lokale overheid zijn, voor ziekte en reïntegratie bij de gemeentelijke Arbodienst. Op Finse scholen draait het ogenschijnlijk alleen om onderwijs, maar in twee uur zie je natuurlijk alleen het groene gras. Op de terugreis op woensdag verbaas ik me erover dat het vliegtuig net zoals op de heenreis weer helemaal vol zit. Wie moet er nu op een doordeweekse dag in Helsinki zijn?