Zaterdagochtend, vaak het meest ideale moment om het huis op orde te krijgen. Het is lekker weer, dus ik zet de ramen open. De vuile was gaat in de machine en beneden stort ik me op de afwas. Een raar geluid komt van boven. Een soort vreemd getik. Ja hoor, wasmachine kapot. Aangezien een wasmachine onontbeerlijk is, wordt dat dus een nieuwe kopen.
Twee uur later lopen we door de stad. Het stikt van de elektronicazaken in de stad. Bovendien is het druk. Bij De Klein ook. Toch stappen we naar binnen. Een keur aan wasmachines doemt voor ons op.

Het is vrijdag half zes. Ik wil naar huis, maar bega de fout toch nog even de mail te checken. Moet ik eigenlijk niet doen, het kan je humeur bederven. Een moeder is boos dat ik nog niets heb gedaan aan de mensen die zich niet houden aan de verkeersregels op het parkeerterrein. Ze wil dat ik verkeersborden ophang, mensen aanspreek, een parkeerverbod langs de weg instel. Een vader heeft net de vraag van zijn zoon gehad of hij WA verzekerd was. Dat was hij wel, maar die ruit in de klapdeur ging stuk onder schooltijd, en dan ben ik verantwoordelijk en niet hij. Een mailtje met de uitroeptekens in de aanbieding. Hoe ik het in mijn hoofd haal om zijn zoon aansprakelijk te stellen. Er zit nog wat reclame in de mailbox en de bijdrage voor de nieuwsbrief van de Ouderraad. Die komt maandag uit lees ik. Een beetje jammer van m’n weekend. Het bestuur wil dat ik de formatie van volgend jaar inlever, ook ingevoerd in het begrotingsmodel. Ik heb nog een week. Mooi vak?

Toen George W. Bush in 2005 70.000 stembussen in Irak had geplaatst, riep hij  triomfantelijk dat de democratie gevestigd was in dat land. Op dezelfde manier zijn er nu nog scholen die het hebben van een MR verwarren met democratische verhoudingen. De stelling is goed verdedigbaar dat met de komst van de MR het democratische gehalte in scholen drastisch is verminderd.

In de afgelopen week overkwam één van mijn collega directeuren in dienst van onze stichting, op zijn school een kleine ramp. Vandalen gooiden ‘s nachts een Molotovcocktail door de ramen van één van de kleuterklassen. In een mum van tijd stond het hele gebouw in lichterlaaie. Voor de bandweer was er geen redden aan. De schok was groot. Dat bleek vooral de volgende ochtend. Ontredderde collega’s, maar vooral ook veel huilende schoolkinderen met hun ouders bij de resten wat eens “hun”school was.